• blog van Bauke Wolters

1 februari 2000. Na 14 jaar gewerkt te hebben in de techniek begon mijn carrière in de werving & selectie. Na mijn opleiding als elektrotechnisch ingenieur was ik in 1986 begonnen als trainee bij Holec (“alles wat in uw meterkast zit”), maar na 4 maanden werd ik al naar Noord-Frankrijk gestuurd om daar een transformatorfabriekje op te zetten. Daar ga je dan, op je 25e, met een zwangere vrouw en je beste schoolfrans, naar het mistige Noord-Franse suikerbietengebied. Nee, niet naar een zonnig wijnbouwgebied…

Na 3 jaar Frankrijk, Hengelo en Steenwijk kwam ik in het oude Oost-Duitsland terecht, waar ik in 5 jaar (samen met anderen) een bloeiend installatiebedrijf heb opgebouwd als Directeur. Terug in Nederland in job als BU-manager liep ik tegen een nogal wispelturige directeur aan, en zodoende zocht ik eind 1999 een nieuwe baan als Directeur, BU-manager of iets dergelijks.

Tijdens mijn zoektocht op het -toen nog vrij primitieve- internet liep ik tegen de vacature Recruitment Consultant aan en werd daardoor aan het denken gezet. Al tijdens mijn opleiding hielp ik mijn studiegenoten met het maken van cv’s (in Courier 10 op een typmachine). Bovendien was mij wel duidelijk geworden tijdens mijn werk dat een bedrijf afhankelijk is van mensen: machines kun je kopen, techniek kun je perfectioneren, maar de gebruiker van die machines en techniek moet je als leidinggevende motiveren. Met de juiste m/v op de juiste plek bereik je de beste resultaten; dit is in mijn ogen pas écht Human Resource Management en daar heb ik altijd veel plezier aan gehad.

Mijn werkgever in die tijd zocht als nieuwe Consultant iemand die uit de industrie kwam en juist niet iemand uit de werving- en selectiebranche. We kwamen er snel uit en op een dinsdag ben ik begonnen. En toen ik op vrijdag thuis kwam en de verhalen van de dag vertelde zei mijn vrouw als reactie: “Je bent een puzzelstukje dat in de puzzel is gevallen”. Nu, 20 jaar later is het bewijs daarvan ongeveer wel geleverd, denk ik.

Bij die eerste werkgever kwam ik –uiteraard- op de afdeling PLT terecht. PLT staat voor Productie, Logistiek en Techniek. Na 7 jaar was ik zowel een van de langst zittende Consultants als een van de oudste medewerkers. Waar ik het had over de HTS van mijn zoon spraken mijn collega’s over zwangerschapsverlof en Prenatal-korting, dus het werd tijd om op te stappen.
Na een paar kortere periodes bij andere werkgevers meldde ik mij eind 2011 (midden in de crisis) bij Van de Groep & Olsthoorn met de mededeling dat ik graag bij hen wilde werken. Mijn reden daarvoor was simpel: Van de Groep & Olsthoorn was de enige serieuze kwaliteitsconcurrent die ik al die jaren had gehad. Kennelijk zijn er maar weinig bedrijven en Consultants die passie op kunnen brengen voor industrie en techniek. Het bleek dat ook de mensen bij Van de Groep & Olsthoorn dit ook van hun kant zo ervoeren, dus ondanks de crisis durfde Gertjan het wel met mij aan.

De rest is historie. Sinds februari 2012 werk ik nu hier, in het leukste team dat ik ooit heb gehad. Gepassioneerde, gedreven mensen die houden van dit werk, en dan vooral in die prachtige sector die Industrie & Techniek heet. Wij houden van de geur van snijolie en lasdampen, het geluid van stampende machines en langsrammelende vrachtwagens. Van nerdy R&D-managers tot wereldwijd ondernemende CEO’s en financieel-politieke commissarissen. Van cleanrooms tot scheepswerven, van startups van 50 mensen tot multinationals met duizenden werknemers.

En dan de mensen: naar schatting heb ik in 20 jaar zo’n 200.000 cv’s gezien, en circa 4.500 mensen persoonlijk geïnterviewd. Geen twee kandidaten waren ooit gelijk, geen twee vacatures of bedrijven dezelfde. En dan een rol mogen spelen in die match en de toekomst van die bedrijven en kandidaten: geweldig. Gelukkig mag ik nog 10 jaar!